پروردگار تبارک و تعالی هر لحظه با مخلوقات سخن می گوید  و از این طریق آنان را پاک و هدایت می کند ، قدرت و زندگی می بخشد و محبت و نوازش می کند ... خداوند با ( به ظاهر ) پست ترین و برترین مخلوقات خویش یکسان سخن می گوید .... شنیدن این کلام سرچشمه ی شور و شادی و لذت و آرامش است. این کلام نیرودهنده و رهاننده است ... در وحی بسته شد اما آیا در الهامات نیز بسته شد ؟! ... آنان که خداوند را چنین زشت و خشن برای انسانها به تصویر کشیده اند  از عشق تهی گشته اند و آن که  از عشق خالی باشد ، هستی را نمی بیند  و آنچه می بیند گمان ها و توهمات خویش است ...